Młodość stulatka, Mircea Eliade Recenzja

Napisano przez Redakcja dnia niedziela, Kwiecień 4, 2010 · Komentuj

Opis książki

Czy można być wiecznie młodym? Czy ludzie znajdą wreszcie sposób na zatrzymanie upływającego czasu? Bukareszt, 1938 rok. Ludzie przechodzący pewnego ulewnego wieczoru koło cerkwi metropolitalnej są świadkami tragicznego zdarzenia – w starszego człowieka uderza piorun. Jak to możliwe, że mimo poparzeń obejmujących całe ciało profesorowi Dominikowi Matei udaje się przeżyć? Na to pytanie nie jest w stanie odpowiedzieć żaden z lekarzy. Nauka jest zupełnie bezradna również wobec faktu, że mężczyzna odzyskuje młodość, a jego zdolności intelektualne osiągają poziom niedostępny dla przeciętnego człowieka. Matei pragnie od tej pory tylko jednego – chce posiąść wiedzę absolutną. Tymczasem tajemniczą sprawą zaczynają interesować się naziści, widząc w profesorze obiekt przydatny do swoich eksperymentów medycznych… Młodość stulatka w literackiej materii oddaje to, co mieściło się w głównym nurcie badań Eliadego: motywy mityczne, odwieczne pragnienie nieśmiertelności, próby poznania natury boskości i wiara w to, że nad czasem da się zapanować. Pełną napięcia, surrealistyczną powieść przeniósł na ekran Francis Ford Coppola.

RECENZJA

Eliade próbuje zmierzyć się z tajemnicą nieśmiertelności. Sięga po motyw znany i często interpretowany w literaturze, przedstawia go jednak w formie chłodnej i wyważonej – z punktu widzenia obserwatora, bądź reportera odtwarząjącego najważniejsze fakty z pierwszego i drugiego życia profesora Dominika Matei.

Gdy uderza w niego piorun, Dominik znajduje się na chodniku przed kościołem w Bukareszcie. Jest rok 1938 i Europa stoi u progu wojny. Matei to starszy mężczyzna dobiegający kresu swojego życia. Ku zaskoczeniu lekarzy, którzy opiekują się poparzonym Dominikiem, pacjent nie umiera, a co więcej, zdaje się odzyskiwać zdrowie w nadzwyczajnym tempie. Spod poparzonej skóry wyłania się ciało trzydziestolatka. Dominik staje się obiektem zainteresowania dla naukowców, władz rumuńskich oraz Gestapo. Przy pomocy lekarza udaje mu się opuścić Rumunię i przedostać do bezpieczniejszej Szwajcarii.

Bohater nie raz jeszcze zmienia miejsce zamieszkania, a akcja przenosi się na Maltę i do Indii. Dominik cieszy się darowaną młodością – ku swojemu zaskoczeniu w nowym życiu spełniają się jego marzenia z pierwszego życia. Przede wszystkim, bez najmniejszego wysiłku opanowuje niezliczoną liczbę języków obcych, ponadto, jego umysł pracuje znaczne sprawniej niż dawnej, a ciało się nie starzeje. Podczas pobytu w górach w tragicznych okolicznościach poznaje Weronikę – młodszą od siebie kobietę porażoną piorunem podczas górskiej wycieczki. Okazuje się, że Weronika również otrzymała niezwykłe umiejętności. Jednak bycie razem nie jest im pisane.

Książka ilustrowana jest fotografiami z filmu o tym samym tytule. Czyta się szybko, jest wciągająca, jednakże irytowała mnie posunięta do granic możliwości lakoniczność opisów. Brakowało mi głębszej analizy psychologicznej oraz przeżyć samego bohatera. Autor skupił się na wydarzeniach marginalizując emocje. “Młodość stulatka” odczytywać można dosłownie, można też potraktować książkę jako przypowieść lub wariację na temat starej rumuńskiej legendy, o której mowa w posłowiu.

Moja ocena: 4/6

Recenzję napisała Agnieszka

Profil recenzenta

Agaczyta