Chciałbym, żeby ktoś gdzieś na mnie czekał Anna Gavalda. Recenzja

Prostota przekazu i morze emocji. Ot, prosty przepis na książkę zaserwowany przez Annę Gavaldę.  Nie będę ukrywać, że z niecierpliwością czekałam na skonsumowanie książki „Chciałbym, żeby ktoś na mnie czekał.” Zabrałam się za nią łapczywie, pochłaniałam strona za stroną, by nagle, nawet nie wiedząc kiedy, ujrzeć ostatnią kropkę. Pozostałam z dwoma dominującymi we mnie uczuciami. Rozczarowaniem, że to już koniec i zaskoczeniem, że można w taki sposób napisać całkiem dobrą książkę. A sposób jest banalny. Wystarczy aktywować w sobie zmysł wnikliwej obserwacji, nastawić go na najwyższe obroty i zapisywać, zapisywać, zapisywać. Potem pobawić się wątkami, zgrabnie poukładać istotne punkty w tekście tak, by czytelnik się nie nudził i czytał z zainteresowaniem. I voila!  Opowiadania Gavaldy…

Marsz Polonia Jerzy Pilch. Recenzja

„W Imię Ojca i Syna, i Ducha Opowieści, Amen.” Może było tak: Jerzy Pilch budzi się pewnego burego, listopadowego poranka. Zimno wszędzie, ciemno wszędzie; pisarz z trudem wstaje z łóżka i podchodzi do okna, by wyjrzeć na zewnątrz. Niedobrze. Czarne chmury przesłaniają niebo, strugi deszczu zalewają brudne, zatłoczone ulice, samochody mkną gdzieś w dal, bez ładu i składu. I niespodziewanie, znikąd, w głowie Pilcha pojawia się jedno zdanie: „W Imię Ojca i Syna, i Ducha Opowieści, Amen.” Pisarz odwraca się od okna i uśmiecha się lekko. „O tak, właśnie narodziła się kolejna powieść.” Książki to twory problematyczne, bowiem proces ich powstawania jest wewnętrznie sprzeczny. Trzeba poświęcić im dużo czasu i pracy; trzeba być człowiekiem systematycznym,…

Cmentarz w Pradze Umberto Eco. Recenzja

Spiski „Kto jednak chce być spiskowcem musi pogodzić się z ryzykiem, a ponadto nikomu nie ufać”. Słowa te stanowią kwintesencję postawy głównego bohatera książki „Cmentarz w Pradze” Umberto Eco. Oczywiście, pod warunkiem, że ową nieufność rozumiemy jako skrajny machiawelizm a także skłonność do obdarzania czystą nienawiścią dowolnej grupy społecznej bądź narodowościowej. W jednym ze swoich wywiadów Eco miał przyznać, że tworząc Simone’a Simoniniego (bo o nim była tu mowa) chciał zbudować postać jednoznacznie odpychającą, łączącą w sobie wszelkie negatywne cechy. Rzeczywiście tak jest. Simonini nienawidzi niemal wszystkiego, co się rusza (ze szczególnym uwzględnieniem Żydów i masonów). Zajmuje się szpiegostwem a także wytwarzaniem fałszywek – od dokumentów spadkowych po pisma, które miały stać się podstawą dla…

Listy do młodego pisarza Mario Vargas Llosa. Recenzja

Mario Vargas Llosa – postać, której miłośnikom literatury przedstawiać nie trzeba. Jego twórczość od lat cieszy się popularnością na całym świecie, a nowe powieści przez długie tygodnie nie schodzą z list bestsellerów. Llosa, to zdecydowanie wybitny twórca, a ponadto znakomity obserwator. Wykreowane przez niego postacie są barwne i wielowymiarowe. Potrafi on tchnąć w życie fikcyjnych bohaterów realne emocje. Nie bez kozery literacką nagrodą Nobla został uhonorowany za kartografię struktur władzy oraz wyraziste obrazy oporu, buntu i porażek jednostki. Tym razem Mistrz Literatury głównym bohaterem uczynił adepta trudnej sztuki literackiej. Po latach doświadczeń pisarskich Llosa postanowił odsłonić rąbka tajemnicy i podzielić się swoimi spostrzeżeniami na temat warsztatu pisarskiego. W ten sposób “Listy do młodego pisarza” stały…